Η Τραπεζούντα του Πόντου

Η ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Αυτή η πόλη με την τόση Ιστορία! “ Η καλλίστη των Πόλεων” όπως την αποκάλεσε , τον 11ο αιώνα ο Πατριάρχης Ιωάννης Η Ξιφιλίνος. Τόσο μακρυά από μας, στον Εύξεινο Πόντο! Σαν την κοιτάς από ψηλά , απλωμένη πάνω στους λόφους των Ποντικών Άλπεων, που είναι συνέχεια της οροσειράς του Καυκάσου, δίπλα στη Μαύρη θάλασσα , μοιάζει σαν πίνακας ζωγραφικής. Χρώματα πολλά , τα σπίτια μοιάζουν με παιδικές ζωγραφιές απλωμένες μέσα στο πράσινο, στα μεγάλα δάση και τα λιβάδια.

Αποικία της Σινώπης από τον 7ο π.χ. Αιώνα, αναδεικνύεται σε μεγάλο οικονομικό , εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο , από το 1204 με την ίδρυση της Αυτοκρατορίας των Μεγάλων Κομνηνών. Ως πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας διαδραμάτισε σημαντικό πολιτικό ρόλο μέχρι την παράδοση της στους Οθωμανούς το 1461.

Σαν φτάσεις εκεί και αρχίσεις να την περπατάς , νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε γνωστά λημέρια σαν να χεις ξανάρθει. Τα σπίτια που μοιάζουν να είναι σε εγκατάλειψη, οι πλατείες , οι δρόμοι, τα κτίρια, σου φαίνονται γνωστά. Σαν να ξέρεις ακριβώς την ιστορία τους. Σαν κάποιος να σου χει διηγηθεί τα πάντα για όλες τις γωνιές που περπατάς. Σαν να σου θυμίζουν την παιδική σου ηλικία. Η αγορά, τα μαγαζιά , η έκθεση των προϊόντων , τα παζάρια. Οι άνθρωποι, τόσο φιλικοί, τόσο ζεστοί σαν να τους ξέρεις χρόνια. Οι μυρουδιές , τα μπαχαρικά, τα σουτζούκια σε κάθε βιτρίνα. Η κίνηση στους δρόμους από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Είναι σαν να πήγες στο χωριό του παππού και της γιαγιάς και τους ξέρεις όλους από τότε που ήσουν μικρό παιδί. Τόσο φιλικοί, εκδηλωτικοί, φιλόξενοι, πρόθυμοι να ικανοποιήσουν την κάθε σου επιθυμία.

Οι δρόμοι σφύζουν από ζωή , τα μαγαζιά γεμάτα κόσμο, έχουν συνεχές ωράριο και ο κόσμος παίρνει το μεσημεριανό έξω. Μαγειρεμένα φρέσκα φαγητά μοσχομυρίζουν παντού.

Και ο Ιμάμης ακούγεται σχεδόν συνέχεια...

Μακρυά κάτω στα πόδια της πόλης ακούγονται τα αφρισμένα κύματα της Μαύρης Θάλασσας και μετά πάλι νηνεμία.

Μετά την κούραση της ημέρας μια βόλτα στο χαμάμ, τα παλιά τούρκικα λουτρά για μασάζ και χαλάρωση. Ύστερα ο καφές ή το τσάι και το βράδυ διασκέδαση.

Εντύπωση μεγάλη, που τα ποντιακά τραγούδια και χοροί είναι ακόμη για τους ανθρώπους εκεί ο βασικός τρόπος διασκέδασης. Οι γνωστοί μας ποντιακοί χοροί και κάποιες παραλλαγές που μοιάζουν με πολεμικούς χορούς ενώνουν τους ανθρώπους σε παρέες και γίνονται οικογενειακά γλέντια.

Άλλος πολιτισμός , άλλη κουλτούρα. Όμως είναι κάτι που μας δένει. Η ιστορία μας. Οι άνθρωποι μας που είναι ακόμα εκεί. Ψάχνουν τις ρίζες τους στα βάθη του χρόνου και τις κρατάνε. Η γλώσσα μας , τα ποντιακά, που ομιλείται ακόμη από πολλούς που αναζητούν το βλέμμα της ψυχής στον επισκέπτη. Που μαθαίνουν Νέα Ελληνικά , που θέλουν να του; αγαπάμε. Που είναι περήφανοι που είναι Πόντιοι, που είναι Έλληνες, που διατηρούν τα έθιμα και τα ονόματά τους.

Πόσο την αγάπησα αυτήν την πόλη! Την Τραπεζούντα της Μικράς Ασίας! Αχ και να 'ταν πιο κοντά! Μπορώ να φανταστώ τώρα τον καημό όσων έζησαν και μεγάλωσαν εκεί. Την επιθυμία τους , τον πόθο τους να τη ξαναδούν μια ακόμη φορά!!