Η Διάσκεψη του Ρίο για το Περιβάλλον

Η διάσκεψη του Ρίο για το περιβάλλον το 1992.

  Ποιος ο σκοπός για τον οποίο έγινε, ποιο ήταν το αποτέλεσμα της διάσκεψης, ποια η σημασία της για τη βιώσιμη ανάπτυξη και ποια ήταν η συνέχεια της προσπάθειας αυτής.

Στο Rio De Janeiro το 1992, πραγματοποιήθηκε η Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη (UNCED).

Στόχος ήταν η εύρεση αποτελεσματικών μεθόδων για την προστασία του περιβάλλοντος και η δημιουργία μιας νέας και δίκαιης παγκόσμιας εταιρικής σχέσης μέσω της δημιουργίας νέων επιπέδων συνεργασίας μεταξύ των μελών, των βασικών τομέων των κοινωνιών και των ανθρώπων.

Αποτέλεσμα αυτής της Συνδιάσκεψης ήταν ο καθορισμός των βασικών αρχών Δίκαιου του Περιβάλλοντος, οι οποίες είναι:

α) η αρχή της ενημέρωσης και της πληροφόρησης,

β) η αρχή της ευθύνης και της αποζημίωσης και

γ) η αρχή της πρόληψης,

Οι αρχές αυτές περιλαμβάνονται στα παρακάτω έγγραφα:

• Διακήρυξη του Ρίο για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη,
• Δασικές Αρχές,
• Σύμβαση Πλαίσιο για τις κλιματική αλλαγή
• Σύμβαση για τη Βιολογική Ποικιλότητα
• Ατζέντα 21,(Ημερήσια Διάταξη για τον 21ο αιώνα ), η οποία αναφέρεται:

α) στις κοινωνικές και οικονομικές διαστάσεις της Αειφορίας ( περιβάλλον, κοινωνία, Οικονομία)

β) στην προστασία και διαχείριση των αναπτυξιακών πόρων,

γ) στην ενίσχυση του ρόλου σημαντικών ομάδων (π.χ αγρότες, εργάτες) και

δ) στα μέσα εφαρμογής (π.χ. ενημέρωση, ανάπτυξη τεχνολογίας, εκπαίδευση).

Η σημασία της διάσκεψης για τη βιώσιμη ανάπτυξη ήταν πολύ σημαντική διότι για πρώτη φόρα η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει πλέον την απόλυτη αλληλεξάρτηση περιβάλλοντος – ανάπτυξης , τις κοινές αλλά και διαφορετικές ευθύνες και υποχρεώσεις των κρατών της διεθνούς κοινότητας κ.λ.π.

Η Συνάντηση του Ρίο επηρέασε όλες τις μεταγενέστερες διασκέψεις των Ηνωμένων Εθνών, οι οποίες εξέτασαν τη σχέση μεταξύ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του πληθυσμού, της κοινωνικής ανάπτυξης, των γυναικών και των ανθρώπινων οικισμών - και την ανάγκη για την περιβαλλοντικά βιώσιμη ανάπτυξη Στις διασκέψεις αυτές προσπάθησαν να ενσωματώσουν , την αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης στις δικές τους στρατηγικές και πολιτικές τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία.

Βαρέα Μέταλλα και Ρύπανση του εδάφους

Βαρέα Μέταλλα και Ρύπανση του Εδάφους

Η ρύπανση του εδάφους αφορά στη συγκέντρωση σ’ αυτό ρυπογόνων ουσιών σε ποσότητες που αλλοιώνουν τη σύσταση του και συνεπώς προκαλούν βλάβες στους οργανισμούς και διαταραχές στα οικοσυστήματα. Ένας σημαντικός παράγοντας ρύπανσης των εδαφών είναι τα βαρέα μέταλλα. ( μόλυβδος, υδράργυρος, χαλκός, κάδμιο, χρώμιο κ.λ.π)

Η ρύπανση από βαρέα μέταλλα οφείλεται στους εξής λόγους:

• Όλα τα Βαρέα Μέταλλα υπάρχουν στα πρωτογενή ορυκτά και κληροδοτούνται και στα εδάφη.
• Η μεγάλη βιομηχανική, τεχνολογική και γεωργική χρήση τους έχει αυξήσει τις συγκεντρώσεις τους στο έδαφος ( βιομηχανίες παραγωγής χρωμάτων, φωτογραφικών υλικών, ηλεκτρονικού υλικού, παρασιτοκτόνων, συσσωρευτών, πυρομαχικών, μεταλλουργεία κλπ. χρησιμοποιούν σε διάφορες ποσότητες, ενώσεις που περιέχουν βαρέα μέταλλα είτε σαν πρώτη ύλη είτε σαν καταλύτες)
• Η καύση στερεών και υγρών ορυκτών καυσίμων και άλλες διεργασίες εμπλουτισμού ή καθαρισμού μεταλλευμάτων

Οι τρόποι που εισάγονται τα Βαρέα Μέταλλα στο έδαφος είναι οι ακόλουθοι

• Λιπάσματα
• Από αέρος, ιδίως σε ακτίνα μερικών χιλιομέτρων γύρω από περιοχές με έντονη βιομηχανική δραστηριότητα.
• Από την εφαρμογή της ιλύος αστικών αποβλήτων στο έδαφος

Οι υψηλές συγκεντρώσεις έχουν αρνητικές επιδράσεις στην ενζυμική λειτουργία σε χερσαία ζώα και τους γαιοσκώληκες, νηματώδεις και μικροοργανισμούς των εδαφών.

Τα μέταλλα δεν αφομοιώνονται, λόγω αδυναμίας των οργανισμών να τα «αναγνωρίσουν», ούτε όμως αποβάλλονται από το σύστημα των οργανισμών. Συσσωρεύονται και μάλιστα εκλεκτικά σε ορισμένους ιστούς (συκώτι, νεφρά) εμφανίζοντας έτσι υψηλές συγκεντρώσεις οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν αλλεργική αντίδραση, απώλεια μνήμης, υψηλή πίεση, κατάθλιψη, αϋπνία, αυξημένες συγκεντρώσεις τριγλυκεριδίων και χοληστερόλης στο αίμα, παθήσεις των νεύρων,κ.α.

Οι τρόποι απορρύπανσης του εδάφους από τα βαρέα μέταλλα είναι:

• Η έκπλυσή τους προς τους υπόγειους υδροφόρους ορίζοντες και
• Η απορρόφησή τους από τη φυτομάζα, με το φύτεμα ειδών που έχουν την ικανότητα να απορροφούν μεγάλες ποσότητες ρύπου στο σώμα τους. π.χ το λευκό σινάπι που απορροφά μόλυβδο, ψευδάργυρο και κάδμιο, καθώς και το Thlapsi caerulecens που δεσμεύει μεγάλες ποσότητες νικελίου και ψευδάργυρου. Επίσης το γενετικά τροποποιημένο Arabidopsis thaliana, που μπορεί να δεσμεύει τοξικά στοιχεία όπως το αρσενικό, μέσω ειδικών ενζύμων που διαθέτει.

Τα φυτά μετά την συγκομιδή τους, οδηγούνται σε ειδικούς κλιβάνους όπου σε υψηλές θερμοκρασίες (1500 C), διαχωρίζονται τα μέταλλα από τις στάχτες οπότε είναι δυνατόν και να επαναχρησιμοποιηθούν.